ეს მხოლოდ ერთი მაგალითია. გარშემო კი  უამრავი ადამიანია, რომლებიც ყველაზე მარტივ გადაწყვეტილებასაც კი ვერ იღებენ, სანამ ნათესავებს, ნაცნობებს, კოლეგებს, მეზობლებს და ხან სრულიად უცხო ადამიანებსაც კი არ დაეკითხებიან.

დაქალთან ერთად მაღაზიაში შევედი. ის კაბას იზომავს. ვამჩნევ, რომ ძალიან მოსწონს, მაგრამ მეკითხება:

– როგორ მოგწონს?
– არც ისე... – ვპასუხობ და ყურადღებით ვაკვირდები მის რეაქციას. იღრუბლება, კაბას იხდის და უკან აბრუნებს. მე ვაჩერებ და ვეუბნები:
– შენ ხომ მოგწონს, რა მნიშვნელობა აქვს, მე რას ვფიქრობ? რატომ არ ყიდულობ?
– რატომ? ჩემთვის შენი აზრი მნიშვნელოვანია!
– საკუთარზე მეტად? ეს კაბა მე ხომ არ უნდა ვატარო?!

ჩემი მეგობარი დაფიქრდა, მაგრამ ის კაბა მაინც არ შეუძენია.

კითხვაზე - საჭიროა თუ არა ბავშვის დასჯა ცუდი საქციელისთვის, ჩვეულებრივ, ყველა ერთგვაროვნად პასუხობს: „საჭიროა!“ აზრთა სხვადასხვაობა დასჯის მეთოდის შერჩევისას წარმოიშობა. არიან დარიგება-დაყოლიების მომხრეები, მშობლები, რომლებიც სილას საუკეთესო საშუალებად თვლიან, თუმცა, არიან სხვებიც, რომლებიც სკანდალებით, ბავშვისათვის გართობის, გასეირნებისა და ტკბილეულის აკრძალვის მუქარითაც კი ცდილობენ პრობლემის მოგვარებას.