ჩემი გაზაფხულის შემოდგომა მაშინ დაიწყო, როცა 79-ე აპრილი მოვიდა. მეგონა, ტყემალი ყვაოდა, თურმე ატამი ყოფილა, დიდხანს ვიცქირებოდი ცათამბჯენის ფანჯრიდან ლურჯ სივრცეში. თითქოს არაფერზე ვფიქრობდი, თითქოს წარსულს ვიხსენებდი, ლამაზსა და ტკივილიანს, სევდიანსა და მხიარულს, სიცოცხლით აღსავსეს და მაინც წარსულს. თუმცა არ ვდარდობდი
0 კომენტარი |